Όσιος Παΐσιος: Εμπιστοσύνη στο Θεό, απλότητα και ταπείνωση

- Γέροντα, ακόμη αντιμετωπίζω το καθετί ανθρώπινα και όχι πνευματικά, κι έχω αγωνία.

- Εσύ βάζεις τα προγράμματα σου μπροστά από τα προγράμματα του Θεού, γι’ αυτό βασανίζεσαι. Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνεις αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο.

Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό; Θυμάμαι, πριν πάω στο στρατό, έκανα προσευχή στην Αγία Βαρβάρα να με βοηθήσει - την είχα σε ευλάβεια, γιατί πήγαινα στο εξωκκλήσι της από μικρός και προσευχόμουν. «Ας κινδυνεύσω στον πόλεμο, είπα, αλλά μόνον άνθρωπο να μη σκοτώσω». Και πώς τα οικονόμησε ο Καλός Θεός! Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ενώ άλλους που ήταν μορφωμένοι τους έστειλαν στην πρώτη γραμμή σαν απλούς στρατιώτες, τουφεκιοφόρους, εμένα που ήμουν του δημοτικού με πήραν για ασυρματιστή! Μου έλεγαν οι άλλοι: «Έχεις μεγάλο μέσο». «Βρε τί μέσο έχω; Δεν έχω κανένα γνωστό». «Τι; μας κοροϊδεύεις;», μου έλεγαν. «Ποιον έχεις στο Γενικό Επιτελείο;». Αφού επέμεναν, τους έλεγα κι εγώ: «Έχω στο Γενικό Επιτελείο τον Χριστό». Έτσι δεν χρησιμοποίησα ποτέ ντουφέκι.

- Γέροντα, πώς αυξάνει η ψυχική αντοχή;

- Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού.

Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές», Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Ε΄
__________________________________________
- Γέροντα, για να πάρει κανείς την πνευματική στροφή, τι χρειάζεται;

- Φιλότιμος αγώνας με ελπίδα και εμπιστοσύνη στον Θεό!

Η εμπιστοσύνη στον Θεό και η απλότητα με τον φιλότιμο αγώνα φέρνουν την εσωτερική γαλήνη και σιγουριά, και τότε γεμίζει η ψυχή από ελπίδα και χαρά!

Χρειάζεται υπομονή, φιλότιμο και πνευματική παλικαριά, για να στεφανωθεί ο αθλητής.

Η παλικαριά ξεπηδάει από την φιλότιμη καρδιά. Και όταν κανείς κάνει κάτι με την καρδιά του για τον Χριστό, ούτε κουράζεται ούτε πονάει, γιατί ο πόνος για τον Χριστό είναι γλέντι πνευματικό.

Η πνευματική ανάπτυξη μπορεί να γίνει πολύ σύντομα με λίγη φιλότιμη θέληση και παρακολούθηση του εαυτού μας. Στην συνέχεια θα βοηθιέται η ψυχή από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους και τους Αγίους. Πολύ βοηθάει επίσης η μελέτη, η προσευχή, η εσωστρέφεια, και να ησυχάζει κανείς λίγο.

Ο Χριστός μας δυναμώνει, αυτούς που αγωνίζονται «τον καλό αγώνα», τον οποίο έκαναν όλοι οι Άγιοι, για να υποτάξουν την σάρκα στο πνεύμα.

Ακόμη και όταν τραυματισθούμε, δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας, αλλά να ζητ ήσουμε την βοήθεια του Θεού και να συνεχίσουμε τον αγώνα με γενναιότητα. Θα ακούσει ο Καλός Ποιμήν και θα σπεύσει αμέσως, όπως ο βοσκός, μόλις ακούσει ένα αρνάκι να βελάζει θλιβερά, όταν πληγώνεται, ή κάποιος λύκος ή σκύλος το δαγκώνει, τρέχει, για να το βοηθήσει.

Περισσότερο έχω αγαπήσει, έχω πονέσει και τους έχω στο νου μου συνέχεια αυτούς που είχαν ελεεινή ζωή και αγωνίζονται, παρά αυτούς που δεν βασανίζονται από πάθη. Και ο τσομπάνος το πληγωμένο ή αρρωστιάρικο αρνί πονάει περισσότερο και το περιποιείται ιδιαίτερα, μέχρι να πάρει επάνω του και αυτό.

Εάν πάλι αγωνιζόμαστε σωστά, αλλά δεν βλέπουμε καμιά πρόοδο, συμβαίνει μερικές φορές το εξής: Ο δαίμονας, επειδή του κηρύξαμε τον πόλεμο, ζήτησε ενίσχυση από τον σατανά. Έτσι, εάν πέρυσι πολεμούσαμε με έναν δαίμονα, εφέτος πολεμάμε με πενήντα, του χρόνου θα πολεμάμε με περισσότερους κ.ο.κ. Αυτό δεν επιτρέπει ο Θεός να το δούμε, για να μην υπερηφανευθούμε. Χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε, ο Θεός εργάζεται στην ψυχή μας, όταν βλέπει καλή διάθεση.

- Γέροντα, όταν κανείς αγωνίζεται και πράγματι δεν προοδεύει, τι φταίει;

- Μπορεί να αγωνίζεται υπερήφανα. Αλλά να σας πω και τί παθαίνουν μερικοί και δεν προοδεύουν; Ενώ έχουν προϋποθέσεις, τις σπαταλούν σε μικροπράγματα και μετά δεν έχουν δυνάμεις, για να ανταποκριθούν στον πνευματικό αγώνα. Ας πούμε ότι ξεκινάμε να κάνουμε μια επίθεση στον εχθρό και ετοιμαζόμαστε με όλα τα απαραίτητα, για να τον αντιμετωπίσουμε.

Εκείνος όμως, επειδή φοβάται ότι δεν θα τα βγάλει πέρα, προσπαθεί να μας διασπάσει και να τραβήξει αλλού την προσοχή μας με σαμποτάζ και προσβολές σε άλλα σημεία. Εμείς στρέφουμε την προσοχή μας εκεί. Στέλνουμε δυνάμεις δεξιά και αριστερά.

Ο καιρός περνά. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα λιγοστεύουν. Δίνουμε παλιό ρουχισμό στο στράτευμα. Οι στρατιώτες αρχίζουν να γογγύζουν. Και το αποτέλεσμα είναι να εξαντληθούν όλες οι δυνάμεις μας και να μην αντιμετωπίσουμε τον εχθρό. Έτσι κάνουν και μερικοί πάνω στον πνευματικό αγώνα.

- Γέροντα, στην πνευματική πρόοδο δεν βοηθάει και το περιβάλλον;

- Ναι, βοηθάει, αλλά μερικές φορές μπορεί ένας να ζει ανάμεσα σε Αγίους και να μην κάνη προκοπή. Υπήρχε μεγαλύτερη προϋπόθεση για τον Ιούδα, που ήταν συνέχεια μαζί με τον Χριστό; Ο Ιούδας δεν είχε ταπείνωση ούτε καλή διάθεση. Και μετά την προδοσία του πάλι δεν ταπεινώθηκε. Βρόντησε τα αργύρια με θυμό και εγωισμό και πήγε με πονηριά στην αγχόνη. Και οι Φαρισαίοι κινήθηκαν σαν τον διάβολο. Αφού έγινε η δουλειά τους, είπαν στον Ιούδα: «Σύ ὄψει».

Ο Θεός ενεργεί ανάλογα με την κατάσταση του ανθρώπου. Το Πνεύμα το Άγιο, δεν εμποδίζεται από τίποτε. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι, όπου κι αν βρεθεί κανείς, αν αγωνιστεί φιλότιμα, μπορεί να πετύχει το ποθούμενο, την σωτηρία της ψυχής του. Εδώ ο Λωτ ζούσε μέσα στα Σόδομα και στα Γόμορρα και σε τι πνευματική κατάσταση ήταν!

Τώρα, είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε, πρέπει να αγωνισθούμε να γίνουμε καλύτεροι, ώστε να ενεργή η Θεία Χάρις μέσα μας. Τα γεγονότα μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάζουν να πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό, για να έχουμε θεϊκή δύναμη, ώστε να αντιμετωπίζουμε σωστά κάθε κατάσταση -και φυσικά ο Καλός Θεός δεν θα μας αφήσει. Θα μας προστατεύει.

Πάντως να ξέρουμε, όταν καλυτερεύουμε την πνευματική μας κατάσταση, τότε και εμείς νιώθουμε καλύτερα, αλλά και τον Χριστό χαροποιούμε. Ποιος μπορεί να φαντασθεί την μεγάλη χαρά που αισθάνεται ο Χριστός, όταν τα παιδιά Του προχωρούν; Εύχομαι να κάνουν όλοι οι άνθρωποι πνευματική προκοπή και να ενωθούν με τον Χριστό, που είναι το Α και το Ω. Όταν από το Α και το Ω εξαρτάται όλη η ζωή μας, τότε όλα είναι αγιασμένα.

«Πνευματική Αφύπνιση» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Β΄ 

Η Παπική καινοτομία των αζύμων

Από το Γραφείο Αιρέσεων της Ι.Μ. Πειραιώς

---

Ο παπισμός παραμένει δυστυχώς απόλυτα αμετανόητος, «γαντζωμένος» και αμετακίνητος στο εφιαλτικό μεσαιωνικό παρελθόν του. Καμιά από τις πάμπολλες πλάνες, που συσσώρευσε, μετά την απόσχισή του,(το 1054 μ. Χ.), από την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν αποκήρυξε. Το αντίθετο μάλιστα.

Φροντίζει να τις προβάλλει και να τις «ντύνει» με «αγιογραφικό» μανδύα και να υπεραμύνεται γι’ αυτές! Μια από τις βασικές πλάνες του είναι και η χρησιμοποίηση στη Θεία Ευχαριστία άζυμου άρτου. Δηλαδή άρτου χωρίς προζύμι. Πρόκειται για μια καινοτομία την οποία εισήγαγαν οι αιρετικοί Φράγκοι στη Δυτική Εκκλησία, μετά την επέλαση και κατάληψη από αυτούς του πατριαρχικού θρόνου της Δύσεως το 1009 μ.Χ.

Αφορμή για την ανακοίνωσή μας αυτή πήραμε από το «πασχαλινό μήνυμα 2015» στην εφημερίδα «Καθολική», (31.3.2015), του παπικού «αρχιεπισκόπου Καθολικών Αθηνών και Αποστολικού Τοποτηρητή Ρόδου» κ. Σεβαστιανού, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά, στηρίζοντας και προβάλλοντας την παπική κακοδοξία των αζύμων: «Ο Ιουδαϊκός λαός τη νύχτα του Πάσχα, και επομένως ο Ιησούς με τους αποστόλους τη Μεγάλη Πέμπτη, αλλά και οι πρώτοι Χριστιανοί, το ψωμί που έτρωγαν, το ετοίμαζαν άζυμο, χωρίς μαγιά από την προηγούμενη ζύμωση. Έτσι συμβόλιζαν τη νέα ζωή την οποία άρχιζαν κατά τη νύχτα του Πάσχα, μια ζωή άσχετη προς την προηγούμενη κακία και το θάνατο και τη φθαρτότητα». 

Εδώ ο «αρχιεπίσκοπος» δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να επαναλαμβάνει την γνωστή καινοτομία των Παπικών, την καθιέρωση δηλαδή υπ’ αυτών αζύμου άρτου στη Θεία Ευχαριστία. Την καινοτομία αυτή μάλιστα προσπαθεί να στηρίξει στην αγία Γραφή και στο ότι δήθεν ο Κύριος κατά το εσπέρας της Μεγάλης Πέμπτης συνέφαγε με τους μαθητές του το ιουδαϊκό Πάσχα με άζυμο άρτο. Σχετικά με την καινοτομία αυτή διά πολλών έχει ασχοληθεί στην περισπούδαστη και πολυσέλιδη, (δίτομη), πραγματεία του με τίτλο «Ορθοδοξία και Παπισμός» ο βαθύς μελετητής του Παπισμού αείμνηστος αρχ. κυρός Σπυρίδων Μπιλάλης, από τον οποίο και θα δανεισθούμε κάποια στοιχεία προς ανατροπήν της πλάνης και ενημέρωση του πιστού λαού του Θεού.

Τα άζυμα των Λατίνων στη Θεία Ευχαριστία δεν μαρτυρούνται από την αγία Γραφή, διότι οι ευαγγελιστές ομιλούν σαφώς περί άρτου εν τω ΜυστικώΔείπνω, όχι όμως και περί «αζύμου άρτου»: «Εσθιόντων δε αυτών λαβών ο Ιησούς τον άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και εδίδου τοις μαθηταίς και είπε, λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου» (Ματθ.26,26). (Βλ. και Μαρκ.14,22, Λουκ.22,19). Αλλά και ο απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στο «κυριακό δείπνο», γράφει: «Εγώ γαρ παρέλαβον από του Κυρίου ό και παρέδωκαυμίν, ότι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί ή παρεδίδοτο έλαβεν άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και είπε, λάβετε φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα το υπέρ υμών κλώμενον» (Α΄ Κορ.11,23). Η αγία Γραφή πάντοτε ομιλεί περί άρτου, όταν πρόκειται περί ενζύμου άρτου (Ματθ.4,4.6,11.14,17,19. Μαρκ.8,6,16,17. Λουκ.9,13,16. Ιω.6,23,26, Πραξ.27,35. Β΄ Θεσ.3,8), ενώ αντιθέτως ομιλεί απλώς περί «αζύμων», ή περί «αζύμου άρτου», όταν θέλει να υποδηλώσει τα άζυμα (Εξοδ.29,2, Λευϊτ.2,4. Αριθ,6,19. Ματθ.26,17, Μαρκ.14,12, Λουκ.22,7, Πραξ.12,3.20,6).

Η χρήση αζύμου άρτου κατά το Μυστικό Δείπνο αποκλείεται, διότι αυτός ετελέσθη το εσπέρας της Μεγάλης Πέμπτης, μία ημέρα δηλαδή πριν από το ιουδαϊκό Πάσχα, το οποίο άρχιζε από το εσπέρας, μετά την δύσιν του ηλίου, της 14ης του μηνός Νισάν, που την χρονιά εκείνη έπεφτε ημέρα Παρασκευή. Ο μεν πασχάλιος αμνός θυσιαζόταν την παραμονή του Πάσχα, την Παρασκευή, η δε βρώσις των αζύμων μαζί με τα πικρά χόρτα και τον ψημένο αμνό, γινόταν άμα τη ενάρξει της εορτής, δηλαδή το εσπέρας της Παρασκευής, όπως όριζε ο Μωσαϊκός νόμος. Γι’ αυτό άλλωστε οι αρχιερείς των Ιουδαίων κατά τη δίκη του Κυρίου ενώπιον του Πιλάτου, η οποία έγινε την Παρασκευή το πρωί, δεν «εισήλθον εις το πραιτώριον, ίνα μη μιανθώσιν, αλλ’ ίνα φάγωσι το Πάσχα» (Ιωάν.18,28), δηλαδή, να φάγουν τον άζυμο άρτο, τα πικρά χόρτα και τον ψημένο αμνό. Επίσης λαμβάνουν μέριμνα για τον έγκαιρο ενταφιασμό των σταυρωθέντων. Όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής: «Οι ουν Ιουδαίοι, ίνα μη μείνη επί του σταυρού τα σώματα εν τω Σαββάτω, επεί Παρασκευή ην, ην γαρ μεγάλη η ημέρα εκείνου του Σαββάτου, ηρώτησαν τον Πιλάτον ίνα κατεαγώσιν αυτών τα σκέλη και αρθώσιν» (Ιω.19, 31). Υπήρχε μία διάταξη στο Δευτερονόμιο, που απαγόρευε να μένουν τα νεκρά σώματα των σταυρωμένων άταφα πάνω στο σταυρό κατά την επίσημη ημέρα του Πάσχα.

Και προκειμένου να τηρήσουν και αυτή την διάταξη οι Ιουδαίοι, σπεύδουν στον Πιλάτο και τον παρακαλούν, να συντομεύσει τον θάνατο των καταδίκων με την συντριβή των σκελών των, ώστε να τούς σηκώσουν από εκεί το ταχύτερο και να τούς θάψουν. Και όλα αυτά έπρεπε να γίνουν πριν να δύσει ο ήλιος, διότι η ημέρα κατά την οποία σταυρώθηκαν οι κατάδικοι ήταν η παραμονή του Πάσχα, (η 14η Νισάν), και από τη δύση του ηλίου άρχιζε η επόμενη ημέρα, (η 15η Νισάν), η πρώτη και κύρια ημέρα της εορτής του Πάσχα.

Η καινοτομία των αζύμων επινοήθηκε για πρώτη φορά από τους ιουδαΐζοντες αιρετικούς Εβιωνίτες τον 2ομ.Χ. αιώνα και αργότερα από τους Απολλιναριστές και τους Αρμενίους Μονοφυσίτες. Ο Μέγας Φώτιος περί τα τέλη του 9ου αιώνος σε εγκύκλιο επιστολή του «Προς τους της Ανατολής Αρχιερατικούς θρόνους» στηλιτεύει τις μέχρι τότε εμφανισθείσες παπικές καινοτομίες, αγνοεί όμως την χρήση των αζύμων από τους Δυτικούς.

Άρα μέχρι τότε οι Λατίνοι οπωσδήποτε χρησιμοποιούσαν ένζυμο άρτο στη Θεία Λειτουργία. Δύο αιώνες περίπου αργότερα, το 1054μ.Χ., ο Μιχαήλ Κηρουλάριος, στην πρώτη επιστολή του προς τον Πατριάρχη Αντιοχείας Πέτρο, επιτίθεται κατά της παπικής καινοτομίας των αζύμων, χαρακτηρίζοντας τα άζυμα «επικρεμάμενον έγκλημα». Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, αναφερόμενος στην εμφάνιση των αζύμων μεταξύ των Παπικών, γράφει: «Πόσον αξιοκατάκριτοι εισίν οι Λατίνοι, οι καινοτομήσαντες το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας και εισάξαντες εν αυτώ τα ιουδαϊκά άζυμα! Ότι δε καινοτομία εστί τα άζυμα, πρόδηλον. Από γαρ Χριστού έως του 1053 έτους δι’ ενζύμου άρτου ελειτούργει η των Δυτικών Εκκλησία.

Κατά το έτος γαρ τούτο Λέων ο 9ος πρώτος εφευρετής των αζύμων εγένετο». Κατά τον ιστορικό Βασίλειο Στεφανίδη «τα άζυμα εισήχθησαν εις την Δύσιν περί το τέλος της 9ης εκατονταετηρίδος, φαίνεται όμως ότι πρώτος ο Λέων ο 9ος εζήτησε να τα επιβάλη και εις την Ανατολικήν Εκκλησίαν».

Περαίνοντας υπογραμμίζουμε, ότι η χρήση ενζύμου άρτου στη Θεία Ευχαριστία έχει μεγάλη σημασία για την Εκκλησία μας. Πρώτον δηλώνει ότι το «το Πάσχα ημών, υπέρ ημών ετύθη Χριστός» (Α Κορ.5,7) και δεν έχει καμιά σχέση με τα «άζυμα», δηλαδή το ιουδαϊκό Πάσχα, το οποίο είναι απλή προτύπωση του δικού μας αιωνίου Πάσχα. Δεύτερον, κατά τους Πατέρες ο ένζυμος άρτος, θεωρείται «ζωντανός», έμψυχος άρτος και ως τέτοιος χρησιμοποιείται στην Θεία Ευχαριστία, σε αντίθεση με τον άζυμο, ο οποίος θεωρείται «νεκρός» άρτος.

romfea.gr

Αθωνιάδα Ακαδημία

Η Αθωνιάδα Ακαδημία ή Αθωνιάδα Σχολή είναι Σχολή, η οποία λειτουργεί στις Καρυές του Αγίου Όρους.

 Ιδρύθηκε αρχικά το 1749, επί Πατριαρχίας Κύριλλου Ε΄ και στεγάστηκε σε κτίριο της Μονής Βατοπεδίου. Αν και τα οικονομικά των μοναστηριών βρίσκονταν σε άθλια οικονομική κατάσταση την εποχή εκείνη, ιδρύθηκε η Σχολή αυτή με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής παιδείας.

Από τους πρώτους διευθυντές της Ακαδημίας ήταν ο διαφωτιστής κληρικός Ευγένιος Βούλγαρης. Δίδασκαν δε λαμπρά ονόματα, όπως ο Μελέτιος Βατοπαιδινός, ο Νικόλαος Ζερζούλης, ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κυπριανός. Στους μαθητές διδάσκονταν θεολογία, φιλοσοφία, και λογική[1]. Η Ακαδημία σύντομα απέκτησε ιδιαίτερη φήμη και προσέλκυσε μεγάλο αριθμό σπουδαστών. Μεταξύ αυτών, οι Κοσμάς ο Αιτωλός, Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Χριστόφορος Μακραίος, Χριστόδουλος Παμπλέκης, Γαβριήλ Καλωνάς, Αθανάσιος Πάριος και ο Ρήγας Φεραίος.

 Όταν ο Βούλγαρης παραιτήθηκε, η Αθωνιάδα Ακαδημία περιήλθε σε μαρασμό και έκλεισε το 1799 ή το1821[2]. Επανιδρύθηκε το 1842 και έκτοτε λειτούργησε σε κτίριο που κτίστηκε με εράνους στις Καρυές.

Από το 1930 στεγάζεται στη Βατοπαιδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και λειτουργεί μέχρι σήμερα, με μία μόνο διακοπή λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου, μεταξύ των ετών 1940 και 1953. Διαθέτει:

• Δημοτική Εκπαίδευση
• Γυμνασιακή Εκπαίδευση
• Λυκειακή Εκπαίδευση
• Μεταλυκειακή Εκπαίδευση

Οι μαθητές της είναι οικότροφοι και ζουν κοινοβιακά. Διδάσκονται ό,τι και οι μαθητές των δημοσίων σχολείων, και επιπλέον εκκλησιαστική μουσική και αγιογραφία σε όλες τις τάξεις. Επιπλέον, σε διάφορες τάξεις διδάσκονται Λειτουργική, Τελετουργική, Αγιορειτική Ιστορία, Ερμηνεία Ευαγγελικών Περικοπών και Πατερικών Κειμένων, Ηθική, και άλλα.

www.agioritikovima.gr

ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ Ο Ναός που άλλαξε την όψη του Διδυμοτείχου

ΚείμενοΛουδάρος Ανδρέας

Ένας ναός με διπλή σημασία, θρησκευτική αλλά και εθνική είναι αυτός της Παναγίας της Ελευθερώτριας στο Διδυμότειχο για την επέτειο των εγκαινίων του οποίου, ο οικουμενικός Πατριάρχης μεταβαίνει στην ακριτική πόλη της Θράκης.

Το «ΔΟΓΜΑ», θέλοντας να τιμήσει αυτήν την σημαντική επέτειο αλλά και το γεγονός της αφιξης του Πατριάρχη στην θράκη παρουσίαζει τα βασικά ιστορικά στοιχεία του Ναού της Ελευθερώτριας μαζί με λιγες φωτογραφίες από τα εγκαίνια του καθώς και την σημερινή του κατάσταση.

Το κείμενο που ακολουθεί καθώς και οι φωτογραφίες προέρχονται από την Ι.Μ. Διδυμοτείχου.

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου Νικηφόρος μέ τήν ἐνθρόνισή του στό Διδυμότειχο στίς 29 Ἰανουαρίου 1989 διεπίστωσε τήν ἔλλειψη ἑνός ναοῦ στό κέντρο τῆς πόλεως, ὅπου κυριαρχοῦσε ἀπό αἰῶνες τό Τέμενος τοῦ Βαγιαζήτ. Οἱ ὑπάρχοντες Ναοί τοῦ Διδυμοτείχου περιορίζονταν στό Κάστρο τῆς πόλεως καί στίς ὑπώρειες αὐτοῦ, ἀφοῦ ὁ οἰκιστικός ἱστός τῆς πόλεως μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνα ἐκτεινόταν πέριξ τοῦ Κάστρου.

Ὁ μακαριστός ἐμφορούμενος ἀπό ἐθνικά καί πατριωτικά ἰδεώδη δέν ἀνεχόταν νά κυριαρχεῖ στήν πόλη τοῦ Διδυμοτείχου τό Τέμενος τοῦ Βαγιαζήτ. Ἀμέσως, λοιπόν, μετά τήν ἐγκατάστασή του στό Διδυμότειχο, παράλληλα μέ τίς ἄλλες του ποιμαντικές ὑποχρεώσεις καί δραστηριότητές του ξεκίνησε μιά μεγάλη κινητοποίηση γιά νά κτισθῆ ἕνας νέος μεγαλοπρεπής Ναός.

Παρά τίς ὑποκινούμενες ἀντιδράσεις μιᾶς μικρῆς εὐτυχῶς ὁμάδας ὁ Μητροπολίτης Νικηφόρος, πού διεκρίνετο γιά τό καλῶς νοούμενο πεῖσμα καί τήν ἐπιμονή του ,πείθει τήν Δημοτική ἀρχή μέ τό νέο Δήμαρχο κ. Εὐάγγελο Παπατσαρούχα, πού ἐνστερνίστηκε καί ἀγκάλιασε τό ὅραμα τοῦ Μητροπολίτου . Μέ τό αὐθορμητισμό πού τόν διέκρινε κι ἐκεῖνον ἐτέθη στή διάθεση τοῦ μακαριστοῦ Ποιμενάρχη ὅλος ὁ μηχανισμό τοῦ Δήμου καί ἄρχισαν οἱ ἐργασίες.

Στίς 17 Ἰουλίου 1992 ἔγινε ἡ θεμελίωση τοῦ νέου Ναοῦ . Τά σχέδια άνέλαβε καί ἐκπόνησε τό ἐπιτελεῖο τοῦ Καθηγητή τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικολάου Μουτσοπούλου μέ τήν ἐπιτόπια ἐπίβλεψη τοῦ Ἀρχιτεκτονικοῦ Γραφείου τοῦ μετέπειτα Δημάρχου κ. Χρήστου Τοκαμάνη .

Σέ σύντομο χρονικό διάστημα οἱ ἐργασίες ἄρχισαν καί ὁλοκληρώθηκαν σέ μία διετία καί τήν Κυριακή 29 Μαΐου 1994, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Νικηφόρος τέλεσε τά ἐγκαίνια τοῦ Μεγαλοπρεποῦς Ναοῦ τῆς Παναγίας τῆς Ἐλευθερώτριας .Μέ περίσσιο καμάρι ὁ μακαριστός ἀνεφώνησε τότε∙ «Νενίκηκα σε Βαγιαζήτ»!. Τά έγκαίνια ἔγιναν σέ μιά συγκινητική ἀτμόσφαιρα μέ τή συμμετοχή τῶν Μητροπολιτῶν Μηθύμνης κ. Χρυσοστόμου καί Μυτιλήνης κ. Ἰακώβου, πολλῶν κληρικῶν καί πλήθους πιστῶν ἀπ΄ ὅλη τήν περιοχή τοῦ Ἕβρου.



Ὁ νέος Ναός εἶναι μνημεῖο γιά τήν πόλη τοῦ Διδυμοτείχου άλλά καί γιά ὅλη τή Θράκη γενικότερη. Ἔχει μῆκος 42 μέτρα, πλάτος 28 μέτρα καί τό ὕψος τοῦ κωδωνοστασίου φθάνει τά 33 μέτρα καί δεσπόζει σ’ ὅλη τήν πόλη καί τήν περιοχή.

Μπροστά στό Ναό ἀργότερα στήθηκε ὁ χάλκινος ἀδριάντας τοῦ τελευταίου βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ ΙΑ’ Παλαιολόγου, δίπλα στόν ὁποῖο ἐνταφιάσθηκε καί ὁ Μητροπολίτης Νικηφόρος στίς 6 Ὀκτωβρίου 2009,ὡς Κτίτορας τοῦ Ναοῦ .

Μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν βασικῶν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν καί τήν ἀπόδοση τοῦ Ναοῦ στή λατρεία, συμπληρώθηκε σταδιακά ὁ ἐξωραϊσμός του μέ τήν τοποθέτηση τέμπλου ἀπό τό ἐργαστήριο Ξυλογλυπτικῆς Ἀμανατίδη, μέ είκόνες τέμπλου πού φιλοτεχνήθηκαν ἀπό τόν ἐκ Διδυμοτείχου ἁγιογράφο Βάϊο Τσουλκανάκη καί τό ἐργαστήριο τοῦ ἁγιογράφου Ἀναστασίου Δαμίγου. Στή συνέχεια ἡ ἁγιογράφιση τοῦ Ναοῦ ἀνετέθη στόν ἐκ Διδυμοτείχου ἁγιογράφο Ἰωάννη Σαρσάκη, ὁ ὁποῖος ἐντός μιᾶς δεκαετίας παρουσίασε ἕνα μοναδικό ἁγιογραφικό ἔργο.



Στόν τροῦλλο τοῦ Ναοῦ μέσα ἀπό ψηφίδες προβάλλει ὁ Παντοκράτορας, περιστοιχιζόμενος ἀπό τούς Δικαίους καί τούς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἔργο τοῦ καλλιτέχνη Παύλου Σαρφατῆ. Ἀργότερα ὁ ἴδιος καλλιτέχνης ἀπεικόνισε σέ ψηφιδωτό στήν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ τόν μακαριστό Μητροπολίτη νά προσφέρει γονυπετής τόν Ναό στήν Παναγία τήν Ἐλευθερώτρια , ἡ ὁποία προστατεύει και σκεπάζει τήν πόλη τοῦ Διδυμοτείχου.

Στή μεγάλη του αὐτή προσπάθεια ὁ μακαριστός Νικηφόρος ἀναζήτησε καί βρῆκε πρόθυμους συμπαραστάτες ἀπό τήν περιοχή τῆς Θράκης, ἀλλά καί ἀπ΄ ὅλη τήν Ἐλλάδα καί τό ἐξωτερικό. Πέρα ἀπό τήν ἐνίσχυση τῆς Πολιτείας , τήν οἰκονομική συνδρομή τους προσέφεραν πρόθυμα πάρα πολλοί φορεῖς ,ἡ Ἱερά Σύνοδος, Μητροπόλεις, Σύλλογοι, Ἐπιμελητήρια άλλά καί χιλιάδες ἐπώνυμοι καί ἀνώνυμοι δωρητές.Ὁ ἴδιος ὁ μακαριστός Μητροπολίτης μᾶς ἀνέφερε πώς μέ θαυμαστό τρόπο ἡ Παναγία ἀνταποκρινόταν κάθε φορά στίς παρακλήσεις του γιά νά νά ὁλοκληρωθῇ σύντομα «τό Σπίτι της», ὅπως ἔλεγε.



Τά τελευταῖα χρόνια μέ τήν φροντίδα τοῦ νέου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνοῦ ,ἐξωπλίσθη ὁ Ναός μέ ἀργυρά ἱερά σκεύη, καλλύματα ἁγίας Τραπέζης , διεμορφώθη καί ἁγιογραφεῖται ἡ Κατακόμβη τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου καί πλακοστρώθηκε τό ὑπόγειο, τό ὁποῖο φιλοξενεῖ Ἐκκλησιαστικό Μουσεῖο, αἴθουσα διαλέξεων χωρητικότητας 250 ἀτόμων, τήν Βιβλιοθήκη τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί τό Ἐκθετήριο Ἐκκλησιαστικῶν εἰδῶν.

Ὁ Ναός πανηγυρίζει τήν 28η Ὀκτωβρίου ,ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ἁγίας Σκέπης.















πηγη-dogma.gr

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Η ταπεινοφροσύνη

Το θέμα της ταπεινώσεως δεν μπορούμε να το περιγράψωμεν, έφ’ όσον δεν μπόρεσαν νά το περιγράψουν κορυφαίοι Πατέρες.

Αλλά αμυδρώς αναφέρομε ελάχιστα ψήγματα, πού να μπορέσουν αυτά τα λίγα να μας βοηθήσουν στον στόχο αυτό.

Ο μοναχός και κατ’επέκταση ο κάθε χριστιανός που θα χάση το νόημα της ταπεινοφροσύνης, αμφιβάλλω αν θα επιτύχη τον σκοπό του.
Τώρα όμως εκείνο το ελάχιστο θα όναφέρωμε, ξεκινώντας από την προσωπικότητα του Δεσπότου μας Χριστού, ο όποιος «κλίνας ουρανούς κατέβη, έκένωσεν εαυτόν και φόρεσε την ήμετέραν φύσιν», όντας «ο λόγος του Θεού», στον όποιον «εδόθη πάσα εξουσία έν ούρανω και επί γής».

Παρ’ όλα όμως αυτά, αρκέστηκε να ονομάζεται «ταπεινός τη καρδία»· οπόταν το «ταπεινός τη καρδία» στην θεοπρεπή μεγαλοσύνη δεν είναι ένα διακοσμητικό επίθετο, αλλά μία οντολογική πραγματικότης, κάτι το όποιο σαφώς δείχνει το τί σημαίνει Θεός και άνθρωπος μαζί. Άρα η ταπείνωση είναι τρόπον τινά η βάση της πραγματικότητος.
Διότι μόνο στην ταπείνωση υπάρχει η αληθινή προσωπικότης, η σταθερότης, η βεβαιότης, η ακινησία, η αλήθεια. Εκεί πού δεν υπάρχει η ταπείνωση, υπάρχει η φοβία και το άβέβαιον. Αυτό πού χαρακτηρίζει κυρίως τον διάβολον, είναι το άταπείνωτο καί, έξ αιτίας αύτού, είναι συνεχώς ταραγμένος, ασταθής και αβέβαιος, συνεχώς δε αμφιβάλλει. Τίποτε δεν κατέχει και για τίποτε δεν μπορεί να όμεριμνήση, πάντοτε φοβάται.
Την ταπείνωση είναι αδύνατον να την περιγράψωμε, διότι τώρα έγινε στολή της θεότητος. Το κέντρο της αγάπης μας, ο Ιησούς μας, την έφόρεσε και μέσω αυτής μας εξεδήλωσε τον χαρακτήρα Του. Λέγοντας το «μάθετε απ’ έμού ότι πράος είμι και ταπεινός τη καρδία», είναι σαν να μας χάραξε την μορφή Του εξωτερικά, για να μπορέσωμε στα κτιστά και ταπεινά μας περιθώρια να τον αντιγράψωμε.

Τώρα λοιπόν τί άλλο έχομεν εμείς να κάνωμε; Αφού το κέντρο της αγάπης και της προσπάθειας μας, το κέντρο ολοκλήρου του ενδιαφέροντος μας είναι Αυτός τούτος ο «ταπεινός τη καρδία», άρα δεν είναι πλέον καθήκον σε μας το θέμα της ταπεινοφροσύνης;
Στην ταπεινοφροσύνη δεν επειγόμεθα, όπως στις υπόλοιπες αρετές τις όποιες ασκούμε ανάλογα με την πίεση της αντίστοιχης κακίας, αλλά βαδίζομε προς αυτήν, θέτοντας την ως κύριο στόχο και σκοπό της ζωής μας. Γιατί μέσω αυτής θα ανακτήσωμε και ‘μείς μία προσωπικότητα πού ακριβώς να είναι Ίδια με το πρότυπο μας, το κέντρο του είναι και της αγάπης μας.

Αν λοιπόν ο Ιησούς μας έχει αυτόν τον χαρακτήρα και ‘μείς τον στερούμεθα, τότε θα κριθούμε με το φοβερό εκείνο απειλητικό ρήμα του Παύλου, «άρα νόθοι έστέ και ούχ υιοί».
Όποιος λοιπόν θέλει να απόκτηση τον χαρακτήρα του Πατρός του, ελεύθερα δε να είσέλθη και να γίνη κληρονόμος με αυτόν πού επικαλείται ως Θεό και Πατέρα, πρέπει να έχη πάνω του χαραγμένη ακριβώς αύτού του είδους την μορφή- και όταν τον αντικρύσουν οι Άγγελοι στην ώρα του θανάτου και στην ώρα της κρίσεως και της παλιγγενεσίας, τότε, κρατώντας πάνω του αυτή την μορφή, θα είναι βέβαιος ότι θα είσέλθη ελεύθερα, γιατί έσφραγίσθη και απεδείχθη γνήσιος υιός του Πατρός του.

Με την Ελ.Κουντουρά συναντήθηκε αντιπροσωπεία του Γραφείου Προσκ. Περιηγήσεων

Συναντήσεις συνεργασίας με την Αν. Υπουργό Τουρισμού κ. Έλενα Κουντουρά και στελέχη του Υπουργείου Τουρισμού είχε σήμερα, Τετάρτη 22 Απριλίου 2015, Αντιπροσωπεία του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η Αντιπροσωπεία του Συνοδικού Γραφείου αποτελείτο από τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Σπυρίδωνα Κατραμάδο, Γραμματέα, και τους κ.κ. Βασίλειο Τζέρπο και Χρήστο Πετρέα, Μέλη.

Η συνάντηση αυτή της Αντιπροσωπείας του Συν. Γραφείου με την κ. Υπουργό είχε ως σκοπό την εφ' όλης της ύλης ενημέρωση για την έως σήμερα συνεργασία της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων, με το Υπουργείο Τουρισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στο ήδη υπάρχον «Πρωτόκολλο Συνεργασίας», καθώς και στις προβλεπόμενες από αυτό κοινές δράσεις. Από την πλευρά της η κ. Υπουργός τόνισε ότι τα θέματα ανάπτυξης και προώθησης του Προσκυνηματικού Τουρισμού αποτελούν μία από τις πρώτες προτεραιότητες του Υπουργείου Τουρισμού.

Στη συνέχεια η Αντιπροσωπεία είχε συνάντηση εργασίας με τους κ.κ. Ευγενία Σπυροπούλου, Χριστίνα Κυριακοπούλου και Χαρίλαο Καλπίδη, στελέχη του Υπουργείου Τουρισμού, αρμόδια για θέματα Εναλλακτικού Τουρισμού, στον οποίο εντάσσεται και ο Προσκυνηματικός Τουρισμός. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, η οποία διαξήχθη σε πολύ καλό κλίμα, συζητήθηκαν ζητήματα που άπτονται της ήδη υπάρχουσας, βάσει και του υπογραφέντος σχετικού «Πρωτοκόλλου», συνεργασίας του Υπουργείου Τουρισμού και της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποφασίστηκε η άμεση επανενεργοποίηση της Κοινής Επιτροπής Υπουργείου Τουρισμού και Εκκλησίας της Ελλάδος για Θέματα Προσκυνηματικού Τουρισμού, η οποία και θα συγκληθεί άμεσα.

Τέλος, η Αντιπροσωπεία του Συνοδικού Γραφείου είχε ολιγόλεπτη εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας και με τον νέο Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Τουρισμού κ. Γεράσιμο Ζαχαράτο.

Προσευχή για ξεμάτιασμα

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι. Βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Δόξα Πατρί, και Υιώ και αγίω Πνεύματι. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς, Κύριε, ιλάσθητι ταίς αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επισκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί, και Υιώ και αγίω Πνεύματι. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου, έλθετω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Δι’ ευχών των άγιων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.