Αγιορείτες Άγιοι, η μνήμη των οποίων τιμάται τον Απρίλιο

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...

...Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών....

Δείτε τους 20 Αγιορείτες Αγίους, η Μνήμη των οποίων τιμάται τον Απρίλιο, στον πίνακα που ακολουθεί:

Πέμπτη 2 Απριλίου Όσιος Γρηγόριος ο Βυζάντιος (14ος αι.)

Σάββατο 4 Απριλίου

1030 - Άγιος Θεωνάς, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (†1541)
1029 - Ο άγιος Νεομάρτυς και Ιερομάρτυς Νικήτας (†1808)

Δευτέρα 6 Απριλίου
1048 - Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης (†1346)
1047 - Οσιομάρτυς Γεννάδιος (†1818)

Τρίτη 7 Απριλίου
1054 - Όσιος Σάββας ο εν Καλύμνω (1862-1948)
 

Παρασκευή 10 Απριλίου
1076 - Νεομάρτυς και Ιερομάρτυς Γρηγόριος Ε΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (†1821)
1075 - Οσιομάρτυς Χρύσανθος (†1821)

Σάββατο 11 Απριλίου
1082 - Άγιος Καλλίνικος της Τσερνίκα (†1868)

Κυριακή 12 Απριλίου
2976 - Όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης (†1730)
 

Πέμπτη 16 Απριλίου
1116 - Ο άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Χριστόφορος ο Διονυσιάτης (†1818)

Παρασκευή 17 Απριλίου
1125 - Άγιος Μακάριος ο Νοταράς (†1805)

Κυριακή 19 Απριλίου

1133 - Ο νέος Οσιομάρτυς του Χριστού Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης
1132 - Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος (†1594)

Δευτέρα 20 Απριλίου

1140 - Όσιος Ιωάσαφ ο Μετεωρίτης (†1422/3)
1139 - Όσιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης (†1380)
 

Τετάρτη 22 Απριλίου
1150 - Όσιος Γρηγόριος ο Γραβανός (†1812)
 

Παρασκευή 24 Απριλίου
1159 - Όσιος Ξενοφών ο κτήτορας

Σάββατο 25 Απριλίου

Όσιος Βασίλειος ο Ησυχαστής
 

Τετάρτη 29 Απριλίου
1182 - Ο Άγιος Βασίλειος του Όστρογκ (†1671)
 

Κατουνάκια

 Περιοχή στην έρημο του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στην οποία βρίσκονται ησυχαστήρια της. Υπάρχουν εικοσιδύο ησυχαστήρια που βρίσκονται μεταξύ Μικρής Αγίας Αννας , Καρούλια και

Αγίου Βασιλείου. Η περιοχή είναι βραχώδης και απόκρυμνη. Aπο τα πιο συγκροτημένα είναι των Οσίων Πατέρων επονομαζόμενο των Δανιηλαίων που είναι ιδιαίτερα φημισμένο για την πνευματικότητα αλλά και την ψαλτική δεινότητα των μοναχών, του Εφραιμ του Σύρου και της Γέννησης του Χριστού. Σήμερα κατοικούν τριανταπέντε μοναχοί και ασχολούνται με ξυλογλυπτική, αγιογραφία, ιεροραπτική και ψαλτική. Στα Κατουνάκια ασκήτεψε στις μέρες μας και ο μακαριστός παπά Εφραιμ Κατουνακιώτης.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

ΣΚΗΤΕΣ

Με το όνομα Σκήτη (πληθυντικός Σκήτες) φέρεται μοναστικό ίδρυμα που υπάγεται σε Κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι. Οι Σκήτες είναι μικρές μονές που και αυτές διακρίνονται όπως οι Αθωνικές Ιερές Μονές σε κοινόβιες και ιδιόρρυθμες. Πρόκειται για οργανωμένες κοινότητες που συγκροτούνται από πολλές μοναστικές καλύβες. Στο μέσον της κάθε Σκήτης βρίσκεται το λεγόμενο "Κυριακό" που είναι ο κοινός ναός για όλους και γύρω απ΄ αυτόν είναι κτισμένες οι καλύβες. Τη διοίκηση στη Σκήτη ασκεί ο επονομαζόμενος "Δικαίος" που εκλέγεται κάθε χρόνο συνήθως στις 8 Μαΐου από τους "γέροντες" της Σκήτης με τη βοήθεια 2 ή 4 συμβούλων εκ των οποίων οι μισοί προέρχονται από την ίδια τη Σκήτη και οι άλλοι μισοί από την Κυρίαρχη Μονή στην οποία υπάγεται η Σκήτη. Οι εγκατεστημένοι σ΄ αυτές μοναχοί καλούμενοι σκήτες ασχολούνται επίσης με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες καθώς επίσης και με την αγιογραφία, ξυλογλυπτική, μουσική κ.ά. Στην Ελλάδα σημαντικότερες τέτοιες Σκήτες είναι οι Αθωνικές.

Στο Άγιο Όρος υφίστανται δώδεκα τέτοιες κατεσπαρμένες Σκήτες σ΄ όλη την αθωνική χερσόνησο. Εξ αυτών κοινόβιες είναι τέσσερις:

η Σκήτη του Προφήτη Ηλία (Ρωσική), που υπάγεται στη Μονή Παντοκράτορος,

η Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης ΛαύραςΜονή Μεγίστης Λαύρας,

η Σκήτη Αγίου Ανδρέα, λέγεται και Σεράι, (ρωσική), που υπάγεται στηΜονή Βατοπεδίου, και

η Σκήτη της Θεοτόκου ή Βογορόδιτσα (βουλγαρική), που υπάγεται στηΜονή Αγίου Παντελεήμονος. (Ρουμανική), που υπάγεται στη

 

Οι υπόλοιπες οκτώ, είναι όλες ελληνικές, σε αντίθεση με τις παραπάνω, και όλες ιδιόρρυθμες ή αρχέτυπες σκήτες, οι οποίες είναι:
η Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ή Ξενοφωντική Σκήτη, που υπάγεται στη Μονή Ξενοφώντος

η Νέα Σκήτη ή Σκήτη του Πύργου, που υπάγεται στη Μονή Αγίου Παύλου

η Σκήτη Αγίας Άννας που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας

η Σκήτη Αγίας Τριάδος ή Σκήτη Καυσοκαλυβίων, που υπάγεται επίσης στηΜονή Μεγίστης Λαύρας

η Σκήτη Αγίου Δημητρίου ή Λακκοσκήτη, που υπάγεται στη Μονή Αγίου Παύλου

η Σκήτη Τιμίου Προδρόμου, που υπάγεται στη Μονή Ιβήρων

η Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος, που υπάγεται στη Μονή Κουτλουμουσίου και

η Σκήτη Αγίου Δημητρίου, που υπάγεται στη Μονή Βατοπεδίου.
 

Γέροντας Παΐσιος: Η φιλαυτία μας στερεί την ειρήνη και την χαρά…

– Τί φταίει, Γέροντα, και δεν είμαι πάντοτε ειρηνική;

– Δεν ελευθερώθηκες απο τον εαυτό σου, είσαι σκλάβα στον παλαιό σου άνθρωπο. Κοίταξε να πετάξης τον εαυτό σου, γιατί, αν δεν πετάξης τον εαυτό σου, θα σε πετάξη ο εαυτός σου.

Όποιος έχει φιλαυτία, δεν μπορεί να έχη ανάπαυση, ειρήνη ψυχής, γιατί δεν είναι εσωτερικά ελεύθερος. Είναι σαν... την χελώνα και το περπάτημα του είναι σαν της χελώνας. Βγάζει ελεύθερα το κεφάλι της η χελώνα; Τον περισσότερο καιρό μένει κλεισμένη στο καβούκι της.

– Νομίζω, Γέροντα, ότι θεωρητικά πιάνω τον εαυτό μου, στην πράξη όμως…
– Η εφαρμογή είναι δύσκολη, εκεί ζορίζεται ο παλαιός άνθρωπος. Αν όμως δεν ζορίσουμε φιλότιμα τον παλαιό μας άνθρωπο, θα μας ανατινάξη την πνευματική μας οικοδομή.
– Γέροντα, πώς είναι η κόλαση;
– Θα σου πώ μια ιστορία που είχα ακούσει. Κάποτε ένας απλός άνθρωπος παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει πως είναι ο Παράδεισος και η κόλαση. Ενα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του άκουσε μια φωνή να του λέη: “Ελα, να σου δείξω την κόλαση”. Βρέθηκε τότε σε ένα δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω απο ένα τραπέζι και στην μέση ήταν μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό.

Ολοι όμως οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, γιατί δεν μπορούσαν να φάνε.

Στα χέρια τους κρατούσαν απο μιά πολύ μακριά κουτάλα, έπαιρναν απο την κατσαρόλα το φαγητό, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν την κουτάλα στο στόμα τους. Γι’αυτό άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιγαν...
Μετά άκουσε την ίδια φωνή να του λέει “Ελα τώρα να σου δείξω και τον Παράδεισο”.
Βρέθηκε τότε σε ένα άλλο δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθοταν γύρω απο ένα τραπέζι ίδιο με το προηγούμενο και στην μέση ήταν πάλι μια κατσαρόλα με φαγητό και είχαν τις ίδιες μακριές κουτάλες. Όλοι όμως ήταν χορτάτοι και χαρούμενοι, γιατί ο καθένας έπαιρνε με την κουτάλα του φαγητό απο την κατσαρόλα και τάιζε τον άλλο. Κατάλαβες τώρα κι εσύ πως μπορείς να ζής απο αυτήν την ζωή τον Παράδεισο;
Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμείβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό, υποφέρει και κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση.

Έχεις αγάπη, καλωσύνη; Είσαι άγγελος και όπου πας ή σταθής μεταφέρεις τον Παράδεισο.
Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και όπου πας ή σταθής, μεταφέρεις την κόλαση.
Από εδώ αρχίζουμε να ζούμε τον Παράδεισο ή την κόλαση.

Απόσπασμα απο το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ

http://www.agioritikovima.gr/

Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες ...(Από ψαλτήρι Δαϋιδ)

Το ψαλτήρι του Δαυϊδ, όπως λένε παλαιοί γέροντες του Αγίου Ορους κι ο γέροντας Παϊσιος πρόσφατα, αποτελεί  πανίσχυρο όπλο κατά των ακαθάρτων πνευμάτων.

Φέρνει αγαλίασση, χαρά και ειρήνη στις ψυχές που το χρησιμοποιούν.Η πιο δυνατή προσευχή με παρρησία στον Πανάγαθο.Παραθέτουμε εναν εκ των ισχυρών ψαλμών, κάθε πρωϊ όταν λέγεται αυτός ο ψαλμός δεν πλησιάζει τίποτα κακό,σύμφωνα με πατέρες.

Ψαλμός ΞΘ' (69)

Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου. Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω, και καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά. Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι λέγοντές μοι: Εύγε, εύγε. 

Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί Σοί, πάντες οι ζητούντες σε, ο Θεός. Και λεγέτωσαν δια παντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν Σου. Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης, ο Θεός, βοήθησόν μοι. Βοηθός μου, και ρύστης μου ει Συ, κύριε, μη χρονίσης.

http://www.agioritikovima.gr/

Συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Διεθνή Έκθεση Τουρισμού ΜΙΤΤ 2015

Έφθασε την  Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015, στη Μόσχα (Ρωσία) Αντιπροσωπεία του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να συμμετάσχει στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού ΜΙΤΤ 2015 (18-21 Μαρτίου 2015). 

Η Αντιπροσωπεία του Συνοδικού Γραφείου αποτελείται από τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Σπυρίδωνα Κατραμάδο, Γραμματέα, και τους κ.κ. Βασίλειο Τζέρπο και Χρήστο Πετρέα, Μέλη αυτού.

Η Εκκλησία της Ελλάδος στα πλαίσια του Συμφώνου Συνεργασίας μεταξύ του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων και του Υπουργείου Τουρισμού, θα φιλοξενηθεί και στη Διεθνή αυτή Έκθεση Τουρισμού στο κεντρικό περίπτερο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.), μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες συνεκθέτες. Εκεί, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, οι Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος που ανταποκρίθηκαν στο σχετικό αίτημα της Ιεράς Συνόδου, θα διαθέσουν διά του Συνοδικού Γραφείου ξενόγλωσσο οπτικοακουστικό υλικό των Ιερών Μονών και Ιερών Προσκυνημάτων τους. Φέτος ειδικά θα διατεθεί για πρώτη φορά στα ρωσικά και το ειδικό έντυπο «Στα Βήματα του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα», την έκδοση του οποίου επιμελήθηκε η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η Έκθεση ΜΙΤΤ 2015, της οποίας τα επίσημα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες Διεθνείς Τουριστικές Εκθέσεις παγκοσμίως, συγκεντρώνει δε έντονο το ελληνικό ενδιαφέρον αφ᾽ ενός μεν λόγω του μεγάλου αριθμού ρώσων τουριστών που επισκέπτονται κάθε χρόνο την πατρίδα μας, αφ᾽ ετέρου δε λόγω του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος που αυτοί επιδεικνύουν για τα θρησκευτικά μνημεία και προσκυνήματά της.

Η Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος θα παραμείνει στη Μόσχα μέχρι και την Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015. Κατά το διάστημα αυτό τα μέλη της θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με φορείς και επαγγελματίες του Τουρισμού από την Ελλάδα και την Ρωσία.

Την Κυριακή 22 Μαρτίου 2015 θα πραγματοποιηθεί επίσημη συνάντηση με τον Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλο. Η συνάντηση αυτή είναι προγραμματισμένη αμέσως μετά την κυριακάτικη Θ. Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό του Σωτήρος Χριστού, στην οποία είναι καλεσμένος να συμμετάσχει ως συλλειτουργός και ο Πανοσιολογιώτατος Γραμματέας του Συν. Γραφείου.  

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ-Ω πανύμνητε Μήτερ

Κάθε φορά που η Αγία μας Εκκλησία με μία γιορτή της τιμά το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο νους και η σκέψη όλων μας τρέχει σε κείνη, που είναι η "Κιβωτός η χρυσωθείσα τω Πνεύματι", όπως ψάλλουμε στην Ακολουθία των Χαιρετισμών· σε κείνη, που ουράνωσε "το γεώδες ημών φύραμα" καί έφερε στη γη μας όχι απλώς την ουράνια βροχή, αλλά αυτόν τον Κύριο των νεφελών, τον Μονογενή Υιό του Θεού.

Πώς μπορεί όμως να μιλήσει κανείς για την Παναγία;

Ποιά γλώσσα ανθρώπινη μπορεί να εξυμνήσει τα θαυμάσια της Θεοτόκου;

Πώς μπορεί να φωτισθεί η πηγή του φωτός;

"Ταύτην ουκ ανθρωπίνη γλώσσα, ουκ αγγέλων νους υπερκόσμιος κατ΄ αξίαν ευφημείσαι δύναται· δι΄ ης ημίν δέδοται την δόξαν Κυρίου τηλαυγώς κατοπτρίζεσθαι".

Δηλαδή, δεν υπάρχει γλώσσα ανθρώπου, μήτε υπερκόσμιος αγγελικός νους, που να μπορεί επάξια να υμνήσει εκείνη, με την οποία μας δόθηκε η δυνατότητα να θεωρούμε καθαρά τη δόξα του Κυρίου.

Κι αν ακόμη, αδελφοί μου, διαθέταμε την καθαρότητα των Αγγέλων, τη μαρτυρία και την ομολογία των Αγίων Πατέρων, τα δάκρυα και την άσκηση των Οσίων, αν διαθέταμε όλα αυτά και πάλι δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και να εξυμνήσουμε το πρόσωπο της Παναγίας, το μυστήριο των μυστηρίων, που είναι η Θεοτόκος, αφού "πάντα υπέρ έννοιαν πάντα υπερένδοξα", θα πει ο ιερός υμνογράφος, "τα σα Θεοτόκε μυστήρια".

Τι είναι η Παναγία; Σ΄ ένα τροπάριο ο εμπνευσμένος ιερός υμνογράφος μάς λέγει χαρακτηριστικά τα εξής:

"Τι σε καλέσωμεν, ω Κεχαριτωμένη; Ουρανόν; ότι ανέτειλες τον ήλιον της δικαιοσύνης· Παράδεισον; ότι εβλάστησας το άνθος της αφθαρσίας·

Παρθένον; ότι έμεινας άφθορος· Αγνήν Μητέρα; ότι έσχες σαις αγίαις αγκάλαις Υιόν, τον πάντων Θεόν".

Τι είναι, λοιπόν, η Θεοτόκος; Είναι, πρώτον, ένας πνευματικός ουρανός. Καί όπως από τον ουρανό ανατέλει καθημερινά ο ήλιος που ζωογονεί με τις ακτίνες του και φωτίζει με το φως του και απολυμαίνει με την ακτινοβολία του, έτσι και από τον πνευματικό ουρανό ανατέλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Χριστός, ο Μονογενής Υιός του Θεού, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που έγινε άνθρωπος διά φιλανθρωπίαν, "ίνα το ωριάλωτον ευρών πρόβατον τοις ώμοις αναλαβών τω πατρί προσαγάγη".

Γι΄ αυτό και ψάλλουμε την ημέρα των Χριστουγέννων: "Ανέτειλας Χριστέ εκ Παρθένου νοητέ ήλιε της δικαιοσύνης".

Δεύτερον. Τι είναι η Παναγία; Είναι ο πνευματικός παράδεισος, ο "μυστικός και ωραίος" κατά την έκφραση των Αγίων Πατέρων, μέσα στον οποίον "εβλάστησε το άνθος της αφθαρσίας", το ευώδες λουλούδι, που με την παρουσία Του στον πλανήτη αυτό της γης ευωδίασε όχι μόνο τα επίγεια αλλά και τα καταχθόνια.

Γι΄ αυτό γεμάτος θαυμασμό ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θα πει χαρακτηριστικά: "ο του Πατρός όρος και Λόγος, το γλυκύτατον και ουράνιον μάννα, το όνομα το ευώνυμον, το υπέρ παν όνομα, το φως το αΐδιον και απρόσιτον, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο αγεώργητος καρπός σωματικώς εκ σου ανεβλάστησε".

Τρίτον. Είναι, ακόμη, η Παναγία, Παρθένος, που συνέλαβε ασπόρως εκ Πνεύματος Αγίου στα πανάχραντα σπλάχνα της τον Υιό του Θεού.

Αλλά και παρέμεινε Παρθένος, όπως προ του τόκου, έτσι και "εν τόκω και μετά τόκον και εσσαεί Αειπάρθενος νω και ψυχή και σώματι αειπαρθενεύουσα", όπως θα πει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Πρότυπον, με άλλα λόγια, αγνείας και ταμείον αρετής για κάθε άνθρωπο της κάθε εποχής.

Τέταρτον. Είναι η Παναγία η Μητέρα του Θεού. "Αγνήν Μητέρα ότι έσχες σαις αγίαις αγκάλαις Υιόν, τον πάντων Θεόν". Είναι αυτή που έδωσε στον Πλάστη το πλασθήναι και στον Υιό του Θεού το ανθρωπισθήναι.

Αυτή που Τον εβάστασε στην αγκαλιά της και Τον έθρεψε με το γάλα της. Αλλά και δική μας μητέρα, μητέρα των Χριστιανών, η ακαταίσχυντος προστασία όλων μας, που συμπονά το ανθρώπινο γένος, που σκουπίζει τα δάκρυα των ανθρώπων, που απαλύνει τον πόνο με τις δραστικότατες πρεσβείες της στο θρόνο του Υιού και Θεού της.

Πέμπτον. Τι είναι, ακόμη, η Θεοτόκος; Ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο οποίος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο υπερμάχησε υπέρ του ονόματος της Θεοτόκου, μας λέγει ένα φοβερό λόγο: "Μαρίαν την Αειπάρθενον, την Αγίαν Εκκλησίαν λέγω".

Ονομάζει, δηλαδή, ή μάλλον ταυτίζει την Παναγία με την Εκκλησία. Και η ταύτιση αυτή και η συσχέτιση δεν είναι τυχαία, αφού το έργο, που άρχισε η Θεοτόκος με τη σάρκωση του Λόγου του Θεού, το συνεχίζει η Εκκλησία σε όλο το βάθος, το πλάτος και το ύψος, για να σωθεί ο κόσμος.

Γι΄ αυτό και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κοζάνης κυρός Διονύσιος, στηριζόμενος στην παραπάνω άποψη του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, γράφει: "Δεν νοείται και δεν μπορεί να σταθεί η Εκκλησία χωρίς την Παναγία Μητέρα του Σωτήρος Χριστού. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Όταν πει κανείς το Θεοτόκος, συμπεριλαμβάνει σ΄ αυτό την έννοια της Εκκλησίας, γιατί διά του ονόματος τούτου και στο πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρίας εκφράζεται όλο το θείο μυστήριο του προσώπου του Ιησού Χριστού. Η Πλατυτέρα, ζωγραφουμένη στο ημιθόλιο της κόγχης του Ιερού Βήματος μετά του Ιησού Χριστού, αυτό ακριβώς συμβολίζει, δηλαδή, την Εκκλησία μετά του Ιησού Χριστού εις το μέσον αυτής. Και η Οδηγήτρια είναι η επίγεια Εκκλησία, που οδηγεί όλους τους ανθρώπους να τους συνενώσει σε Σώμα Χριστού".

Και όπως "εις τούτο το όνομα της Θεοτόκου άπαν το μυστήριον της οικονομίας συνίστησι" (συγκεφαλαιώνεται) κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, έτσι και η Εκκλησία είναι τό "μυστήριον των μυστηρίων, τά άγια των αγίων, το ευαγγέλιον των ευαγγελίων. Όλη μυστήριον, όλη αγιότης, όλη ευαγγέλιον":

Το μυστήριο "το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και των γενεών", που φανερώθηκε για να σώσει και να λυτρώσει τον κόσμο.

Να, λοιπόν, γιατί τιμά την Παναγία η Εκκλησία.

Να, γιατί δεν υπάρχει Ιερή Ακολουθία που να μην αναφέρεται με ευλάβεια το πανάγιο όνομά της.

Να, γιατί μέσα στο υπερφυέστατο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ευθύς μετά τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, εκφωνεί ο Λειτουργός του Μυστηρίου: "Εξαιρέτως της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας".

Να, γιατί οι Χριστιανοί μας έχουν το όνομά της στα χείλη τους, μα πολύ περισσότερο στην καρδιά τους και κατακλύζουν τους Ιερούς Ναούς και τα Ιερά Προσκυνήματα για να ζητήσουν την πρεσβεία της και τη μεσιτεία της.

Είναι ριζωμένα βαθιά μέσα στην καρδιά του λαού μας ο σεβασμός και η τιμή προς το πρόσωπο της Παναγίας.

Ένας Μοναχός του Αγίου Όρους, ο μακαριστός Γέροντας Μωυσής, ο οποίος πριν από ένα χρόνο εκοιμήθη στην Καστοριά, γράφει τα εξής για την Παναγία: "Η Παναγία είναι η μόνη ελπίδα. Δεν υπάρχει άλλη για τους πολλούς απελπισμένους. Δεν στεκόταν στα δεκανίκια των λόγων των άλλων. Στηριζόταν στον Σταυρό του Υιού της. Ο πόνος την ομόρφαινε πιο πολύ. Στον κίνδυνο βρήκε τη λύτρωση. Επέλεξε τη σιωπή. Κυνηγήθηκε. Αγάπησε τα δύσκολα. Ἀντεξε στον πόνο. Έπαθε λοιπόν και έμαθε. Κέρδησε και έχει να δώσει. Ό,τι έχει είναι δικό μας. Ο πλούτος ακένωτος, ζωοδόχος πηγή, ζωηφόρος αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης. Τό πέμπτο Ευαγγέλιο της Παναγίας είναι όλο λευκές σελίδες, είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας".

"Χαρά του κόσμου υπάρχεις, αμαρτωλών ο λιμήν· χειμαζομένων ρύστις, Θεοτόκε Παρθένε· δέξαι ουν βοώ σοι καμού την ευχήν, και την δέησιν άχραντε, ην και προσάγαγε τάχει τω σω Υιώ, ίνα σώση με τον άσωτον".ΑΜΗΝ.

romfea.gr